ancak

büyüsünü kaybedip en dehşetengiz rüzgâr;

üşümeksiz bir acıyla gider bir adım geriye.

sıçrayıp gelirse seneler ardına bergüzar,

renkler de ansızın dönüşür griden griye.

“sırrını alır da avcuna salkımsaçak,

gecesinde gözlerini dâhi unutacak!”

sözüyle derviş ezelden bilir ancak;

duymaz, anlatamaz kendinden dertliye.

oysa hâlâ okyanuslar bir yorgan gibi, salınır;

yeryüzü döner, dönüşür, şüphesiyle anılır.

göğsünde yıllardır sallanan yalnız salıncak;

bir gece yarısıyla beraber döner serseriye.

sabahıyla hisseder derviş, kaybolduğunu grilerin,

doğan çocukların, ağlayan babaların ve annelerin.

kendinden yaratılır, içlerinde yaşar bilenlerin,

kalan; büyüsü kayıp, gri, eskimiş bir oyuncak.